Huiswerk les 1_Babs

  • Posted by barbara.skogtjarn@gmail.com on juli 19, 2023 op 4:07 pm

    Snuffelen II

    Ik ben nog geen twee stappen de slaapkamer in, wanneer de koelkast met een hardnekkige brom aanslaat. In een reflex spring ik de kamer weer uit en mijn ogen schieten naar de beweegloze, gesloten voordeur.
    Terwijl de koelkast op een rustigere toon verder knort, houdt de rest van het appartement een moment lang de adem in.
    Ik verroer langzaam de hand die ik voor mijn mond geslagen heb en blaas haperend uit. Ik weet dat Simone niet thuis zal komen, deze keer. Ik heb haar zelf bij het hotel afgezet en er nog een kopje koffie gedronken, terwijl zij al de tafels aan het dekken was voor de lunch.
    Nieuwe moed inzuigend sluip ik opnieuw de kamer binnen en kijk voorzichtig rond. Net als gisteren, is het bed niet opgemaakt. In de verre hoek ligt nog steeds de roze koffer uitdagend op zijn rug.
    Op mijn tenen loop ik verder haar domein in, langs haar bed. Ik negeer de gesloten wandkast en het nachtkastje. Ook duw ik de aantrekkingskracht van de smoezelige slipjes weg, ondanks het overwelmende zoetzure Simoneparfum dat me overvalt.
    Ik richt mijn blik op het raam. Een tak van de walnotenboom schudt verwoed, alsof het een bezwerende vinger op wil steken. Mijn adem stokt en ik trek mijn armen tegen mijn borst, ineens koud. De straat is grijs en leeg.
    Voor de koffer zak ik op mijn knieën neer. Mijn handen trillen als ik ze uitstrek. De rits is gesloten vandaag. Aan de korte bovenkant van de koffer, tegen de muur aangelegen, voel ik het lipje. Tot mijn opluchting is er geen hangslot of cijfercode. Ik trek en de rits maakt een klagend, snerpend geluid. Verschrikt kijk ik op, door het raam. De straat is nog steeds leeg. De walnootboom beweegt traag en bars. Mijn rug is nat van het zweet.
    Het deksel is open nu en ik bekijk de inhoud. Ik zie dezelfde laarzen als gisteren. Het kanten ondergoed, een zachtwollen trui. Eronder ontwaar ik wijnrood leer. Onwillekeurig strijk ik erover. Het voelt als de blozende wang van een baby onder mijn ijzige vingers.
    Ik zie haar voor me, in het soepele zwarte bikerjack dat ze vaak draagt. Heeft ze twee leren jassen bij zich? Ik voel een steek van jaloezie en schud mijn hoofd. Focus nu.
    Het mysterieuze houten kistje is de hoek in geduwd, half verscholen onder haar spijkerbroek. Het heeft ongeveer de maat van de tekendoos die ik vroeger op school had. Voorzichtig vouw ik de jeanspijpen opzij en voel aan de deksel van het doosje. Het zit vast met een bronskleurig haakje, net zoals bij mijn oude tekendoos, dat gemakkelijk opzij te schuiven is. Zonder verder na te denken klap ik het deksel open.
    Het is een schatkist. Ik zie een stevige rol van Euro-briefjes, minstens twee zware, gouden halskettingen, een duur uitziend, fors mannenhorloge met leren band, een paar gouden ringen, een wirwar van losse oorbellen. Tegen de kant gedrukt is een paspoort, dat van haar neem ik aan, en op de bodem liggen een paar gevouwen vellen papier en een creditcard. Haar verlóren creditcard?

    • Deze discussie werd aangepast 1 jaar geleden by  brenda-van-es.
    Door replied 12 maanden geleden 6 Members · 6 Replies
  • 6 Replies
  • barbara.skogtjarn@gmail.com

    Lid
    juli 19, 2023 op 4:42 pm

    (Ik merk achteraf dat ik zowel ‘het deksel’ als ‘de deksel’ gebruikt heb. Wat vinden jullie mooier?)

  • Rudie

    Lid
    juli 20, 2023 op 4:47 pm

    Hoi Babs

    Ik kan je verhaal goed volgen maar er waren een paar zinnen waar ik op bleef haken:

    … ik trek mijn armen tegen mijn borst, ineens koud. Heb je het ineens koud of alleen je armen?

    … je trekt aan de rits wat een snerpend geluid maakt. Dan kijk je verschrikt op, waardoor? Was je bang en is daardoor je rug nat van zweet?

    Mijn voorkeur ging uit naar: Het

    groetjes, Rudie

  • gerdahartkamp@hotmail.com

    Lid
    juli 20, 2023 op 7:03 pm

    Spannend geschreven Babs. Ik voel je angst om betrapt te worden en vraag me af, wat ze je zou aandoen als ze het wist. Je groeit echt als schrijfster. Super fijn om te zien.

    de koelkast met een hardnekkige brom aanslaat.// Persoonlijk zou ik ‘irritante brom’ gebruiken.

    Ik verroer langzaam de hand die ik voor mijn mond geslagen heb // Ik haal de hand weg die ik van schrik voor mijn mond heb geslagen.

    Op mijn tenen loop ik verder haar domein in, langs haar bed. Ik negeer de gesloten wandkast en het nachtkastje. // Prachtige zin.

    Ook duw ik de aantrekkingskracht van de smoezelige slipjes weg, ondanks het overwelmende zoetzure Simoneparfum dat me overvalt. // Hier zou ik de komma weg halen.

    ineens koud. // Ik voel een koude rilling over mijn rug.

    Het deksel is open nu en ik bekijk de inhoud // Nu het/de deksel open is, bekijk ik de inhoud

    Het voelt als de blozende wang van een baby onder mijn ijzige vingers. // Mooie zin

    dat gemakkelijk opzij te schuiven is. // Dat stukje zou ik weglaten.

    De en het deksel mogen beide. Ik vind ‘het’ meer passen bij klein en ‘de’ bij een groter exemplaar.

    Liefs Gerda

  • brenda-van-es

    Organisator
    juli 21, 2023 op 11:54 am

    Hallo Babs,

    Wat heerlijk om zo’n spannend stuk te lezen! Hoera voor jou en het fictieve verhaal.

    Klopt het voor jou als ik zeg dat je soms te veel zoekt naar het mooie, originele, poëtische? Op sommige punten lijkt een omschrijving voor mij wat te gezocht. Ik heb het daarover in de video. Kijk maar of je iets herkent in wat ik je teruggeef.

    Natuurlijk heb ik het ook over alles wat WEL hartstikke goed is gelukt, en geloof mij: dat is veel!

    Je kijkt de video hier: https://www.loom.com/share/18ecf3b7748e481dabfe33af81fadfc1


    Tot in de les Babs, heb een mooie dag! Liefs!

    Ik ben nog geen twee stappen de slaapkamer in, wanneer de koelkast met een hardnekkige brom aanslaat. In een reflex spring ik de kamer weer uit en mijn ogen schieten naar de beweegloze, gesloten voordeur.
    Terwijl de koelkast op een rustigere toon verder knort, houdt de rest van het appartement een moment lang de adem in.
    Ik verroer langzaam de hand die ik voor mijn mond geslagen heb en blaas haperend uit. Ik weet dat Simone niet thuis zal komen, deze keer. Ik heb haar zelf bij het hotel afgezet en er nog een kopje koffie gedronken, terwijl zij al de tafels aan het dekken was voor de lunch.
    Nieuwe moed inzuigend sluip ik opnieuw de kamer binnen en kijk voorzichtig rond. Net als gisteren, is het bed niet opgemaakt. In de verre hoek ligt nog steeds de roze koffer uitdagend op zijn rug.
    Op mijn tenen loop ik verder haar domein in, langs haar bed. Ik negeer de gesloten wandkast en het nachtkastje. Ook duw ik de aantrekkingskracht van de smoezelige slipjes weg, ondanks het overwelmende zoetzure Simoneparfum dat me overvalt.
    Ik richt mijn blik op het raam. Een tak van de walnotenboom schudt verwoed, alsof het een bezwerende vinger op wil steken. Mijn adem stokt en ik trek mijn armen tegen mijn borst, ineens koud. De straat is grijs en leeg.

    Ik ben nog geen twee stappen de slaapkamer in, wanneer de koelkast met een hardnekkige brom aanslaat. Ik SCHRIK ERVAN en blaas haperend uit. Ik weet dat Simone niet thuis zal komen, deze keer WANT IK heb haar zelf bij het hotel afgezet en er nog een kopje koffie gedronken, terwijl zij al de tafels aan het dekken was voor de lunch. NET als gisteren, is het bed niet opgemaakt ZIE IK. In de hoek ligt nog steeds de roze koffer uitdagend op zijn rug.
    Op mijn tenen loop ik ERNAARTOE, langs haar bed. Ik negeer de gesloten wandkast en het nachtkastje. DE aantrekkingskracht van de smoezelige slipjes DUW IK weg. Een tak van de walnotenboom schudt verwoed, alsof het een bezwerende vinger op wil steken. De straat is grijs en leeg.

    Voor de koffer zak ik op mijn knieën neer. Mijn handen trillen als ik ze uitstrek. De rits is gesloten vandaag. Aan de korte bovenkant van de koffer, voel ik het lipje. Tot mijn opluchting is er geen hangslot of cijfercode. Ik trek en de rits maakt een klagend, snerpend geluid. Verschrikt kijk ik op, EN KIJK NAAR het raam. VAN ELK GELUIDJE, AL BEN IK ZELF DE VEROORZAAKSTER ERVAN, LAAT ME SCHRIKKEN. De straat is nog steeds leeg. De walnootboom beweegt traag en bars. Mijn rug is INMIDDELS nat van het zweet.
    DE deksel is open nu en ik bekijk de inhoud. Ik zie dezelfde laarzen als gisteren. Het kanten ondergoed, een zachtwollen trui. Eronder ontwaar ik wijnrood leer. Onwillekeurig strijk ik erover. Het voelt als de blozende wang van een baby onder mijn ijzige vingers.
    Ik zie haar voor me, in het soepele zwarte bikerjack dat ze vaak draagt. Heeft ze twee leren jassen bij zich? Ik voel een steek van jaloezie en schud mijn hoofd. Focus nu.
    EEN mysterieuS houten kistje is de hoek in geduwd, half verscholen onder haar spijkerbroek. Het heeft ongeveer de maat van de tekendoos die ik vroeger op school had. Voorzichtig vouw ik de jeanspijpen opzij en voel aan de deksel van het doosje. Het zit vast met een bronskleurig haakje, net zoals bij mijn oude tekendoos, dat gemakkelijk opzij te schuiven is. Zonder verder na te denken klap ik het deksel open.
    Het is een schatkist. Ik zie een stevige rol van EUROBILJETTEN, minstens twee zware, gouden halskettingen, een duur uitziend, fors mannenhorloge met leren band, een paar gouden ringen, een wirwar van losse oorbellen. Tegen de kant gedrukt is een paspoort, dat van haar neem ik aan, en op de bodem liggen een paar gevouwen vellen papier en een creditcard. Haar verlóren creditcard?

  • beijgenraam@hotmail.com

    Lid
    juli 26, 2023 op 10:11 am

    Hallo Babs,

    Wat een geinig en spannend verhaal! Met absoluut veel klein schrijven. Ik ben nieuwsgierig naar waarom ze daar is en waar ze naar op zoek is.

    Een paar punten:

    – Waarom er gerefereerd wordt naar eerdere dagen dat ze hier ook al heeft rondgeneusd is voor mij een raadsel. Dat zal in het boek vast duidelijk zijn maar vind ik voor dit stuk niet zo veel toevoegen.

    – Ik zou de 2 stukken van de zin ‘terwijl de koelkast op een rustigere.., houd de rest..’ omdraaien. Dan krijgt het voor mij iets meer spanning, dat je nog luistert van ‘wat hoorde ik nou net?’ en dan, ‘nee, het is echt alleen maar de koelkast.’

    – Mooi die bezwerende vinger van de boom. Als je zo stiekem iets doet kan inderdaad alles lijken alsof het je betrapt/aankijkt.

    Groeten Brigit

  • Door

    Lid
    juli 27, 2023 op 2:16 pm

    Hallo Babs,

    wat leuk om weer wat van je te lezen. En je hebt het heel spannend weten te maken.

    Ik ben het eigenlijk met Brenda eens, er zitten zinnen in die té gemaakt lijken, te opzettelijk mooi gemaakt.

    bijvoorbeeld: ‘Ik verroer langzaam … uit’. ‘Nieuwe moed inzuigend…’

    ‘Ik richt mijn blik op het raam => Ik kijk naar het raam.

    ‘Tot mijn opluchting er geen hangslot …. ‘ Was dat er eerder wel?

    De vergelijking van het kistje en je tekendood is leuk, maar je kunt het effectiever doen.:

    Bv: Het mysterieuze houten kistje ligt in een hoek, half verscholen onder haar spijkerbroek. Ik vouw de pijpen opzij. Het kistje lijkt op mijn tekendoos van vroeger op school. De deksel zit vast met net zo’n bronskleurig haakje. Ik schuif het zonder probleem opzij. ‘

    En nog een woordje waar ik over viel (uit de beginzin): hardnekkig. Het geluid gaat hardnekkig worden, maar op dat moment is het schrikwekkend luidruchtig.

    Ben benieuwd hoe het verhaal verder gaat!

    hartelijke groet, Door

Log in to reply.