Les 2 gonnie@. Open Dag

Les 2 gonnie@. Open Dag

Open Dag ( verkorte weergave )

Ter plekke zinkt de moed me in mijn schoenen, ‘de spits afbijten voor zoveel mensen? Waar ben ik in vredesnaam weer aan begonnen?’ Het is de ochtend van de Open Dag en ik heb net te horen gekregen dat ik van de twee de eerste ben die voor de gasten ( netwerk van onze groep ) mijn verhaal moet gaan vertellen.
Het moment is aangebroken.

‘Heel spannend om hier voor u over mijn ervaringen tot nu toe bij de Viersprong te vertellen. Ik wil beginnen iets over mijn achtergrond te onthullen. Toen ik bijna 21 was, werd mijn moeder ernstig ziek. Er volgden weken van niet slapen, tegelijkertijd stage lopen voor mijn opleiding en veel denken over wat te doen. Uiteindelijk nam ik het besluit uitstel te vragen van de hoofdstage, om mijn moeder thuis te helpen wanneer ze uit het ziekenhuis kwam. Na een paar maanden stortte ik in, werd steeds stiller, sprak op een gegeven moment een paar weken niet meer en in plaats van stage lopen in een psychiatrisch ziekenhuis, werd ik er zelf in eentje opgenomen. Na zo’n drie maanden pakte ik de draad van mijn leven weer op, alsof er niets gebeurd was. In de jaren die volgden heb ik regelmatig depressieve perioden gekend, bezocht verschillende psychiaters en psychologen, maar haakte even snel weer af, omdat ik er niet vond wat ik zocht en dan tot de conclusie kwam, dat ik het alleen wel kon redden. De Viersprong werd me al aangeraden toen ik 24 jaar was.

In 1999 gebeurde er veel in mijn leven, waaronder het overlijden van mijn vader, waardoor ik in een diep dal terecht kwam. Hoewel ik wist dat hij de bron van mijn depressies was en altijd had gedacht dat als hij er niet meer was alles beter zou gaan, gebeurde het tegenovergestelde en kwam ik mezelf behoorlijk tegen. De vraag drong zich aan mij op ‘wie ben ik nu eigenlijk?’ Daarbij voelde ik een enorme woede in mij opkomen, voornamelijk tegen mezelf gericht en veel verdriet. Het moest nu maar eens afgelopen zijn en begon een zoektocht naar hulp. Die eindigde met de aanbeveling, voor de tweede keer na 24 jaar, in een advies voor de Viersprong.
November 2000 startte mijn behandeling al daar. Na nog geen drie weken, waarin mijn groepsgenoten en de staf veel tijd, zorg en aandacht aan me besteed hadden, er zelfs een deel van hun weekeinde voor hebben ingeleverd, ging het niet langer meer en ben ik naar huis gegaan. De angst was zo groot geworden, dat rust noodzakelijk werd. Bijna twee maanden ben ik thuis geweest, toen mocht ik terugkeren. Al de 2e dag wilde ik weer weg na een eerste conflict met een groepsgenoot. Zo snel laten ze je gelukkig niet gaan. Die avond was er een netwerk avond  en zag ik mijn familie en vrienden. Een van mijn nichtjes omschreef mijn onrust en angst heel treffend als volgt; ‘ Door te proberen minder bewust mee te maken wat er met je gebeurt wanneer je een traumatische gebeurtenis meemaakt, probeer je je geest los te koppelen van je lichaam. Je lichaam komt als het ware naast je lichaam te staan. Daarnaast wordt alles wat je overkomt opgeschreven in een boek. Dit boek draag je altijd bij je, of is altijd in je bezit. Alle nare ervaringen heb je altijd “ opgeschreven” maar nooit nagelezen. Je hebt elke keer de bladzijde omgeslagen om maar een blanco bladzijde te hebben in de hoop opnieuw te kunnen beginnen en te vergeten wat er is gebeurd. Helaas moet een ieder zijn eigen levensverhaal kennen om hier mee om te gaan. Jij hebt heel vaak voor de boekenkast gestaan, het boek gepakt, maar niet open durven slaan. Je hebt besloten dat je hier hulp bij wil hebben. Het boek is open, maar alle bladzijden blijven als een wervelwind door elkaar gaan. Jouw angst dient overwonnen te worden door je hand op een bladzijde te leggen en te lezen en te voelen wat er staat.’

Ze heeft hiermee de spijker op zijn kop geslagen. Nu nog doen, daar gaat het allemaal om.

 

( De bladzijden zijn gelezen het heeft me heel veel goeds opgeleverd )

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly